На працягу наступнага года Мадона запісала новыя дэма-запісы ў танцавальным стылі і пры дапамозе «Готем Продакшнз» спрабавала іх распаўсюдзіць. Неўзабаве Мадона сышла з кампаніі, і, вырашыўшы пачаць усё спачатку, з дапамогай Брэя зрабіла яшчэ адзін дэманстрацыйны запіс.У гэты запіс увайшлі чатыры іх «вулічных» танцавальных мелодыі: «Everybody», «Ain’t No Big Deal», «Stay», і «Burning Up». Мадона ў адзіночку разгарнула кампанію, накіраваную на то, каб плёнку праслухалі патрэбныя людзі. Для гэтага яна абрала «Данстерыю» (Danceteria) на Манхеттене, якая працягвала традыцыі ўстаноў, дзе перасякаліся шляхі прэсы, такіх як «Студыя 54», «Мадд-Клаб» і «Ксэнон». Адчыненая ў 1981 годзе адным з імпрэсарыо начнога жыцця Рудольфам, «Данстерыя» хутка ўславілася як суперсучасная ўстанова, аб якой больш за ўсё казалі і пісалі. Найболей значным знаёмствам Мадоны ў «Данстерыи» быў, без сумневу, Марк Кейминс (Mark Kamins), які быў там адзіным дыск-жакеем, і неўзабаве яго запальны стыль заваяваў яму славу караля дыск-жакеяў Новай хвалі. Праз некалькі дзён сумеснага жыцця Мадона не пасаромелася падсунуць Кеймінсу свой дэманстрацыйны запіс. Ён не проста праслухаў яе — ён пракруціў яе ў «Данстерыи». Натоўп прыйшоў ў захапленне ад самадзейнага запісу, і Кеймінс пераканаўся, што ў Мадоны ўсе задаткі зоркі.

Кеймінсу ўжо даводзілася падшукваць выканаўцаў для рэпертуальна-выканальніцкага аддзела фірмы «Айленд Рекордз», якой ён незадоўга да таго прапанаваў кантракт з ірландскай групай «U2», чые пласцінкі ў сярэдзіне 1980-х гадоў расхадзіліся самымі вялікімі тыражамі з усіх якія выпускаліся гэтай фірмай. Касету Мадоны ён аднёс Крысу Блэкуэллу, выканаўчаму дырэктару «Айленд», які адразу жа яе загарнуў. Тады Кейминс распачаў наступны крок, даставіў касету ў «Уорнер Бразерс» (Warner Bros). Ён пасябраваў з мастаком і адказным за рэпертуар у «Уорнер Сір» (Warner Sire) Майклам Розенблаттом. Пакуль большасць фірмаў грамзапіса, адпіхваючы друг друга, ганяліся за якім-небудзь чарговым рыкаючым панк-рокерам, зацягнутым у скуру, Розенблатт культываваў такія танцавальныя каманды, як «B-52» або ангельскі дуэт Wham!. Кейминс патэлефанаваў Розенблату і запрасіў зайсці ў «Данстерыю» пазнаёміцца з маладой спявачкай, ад якой, як паабяцаў Кеймінс, Майкл «ачмурэе». Праз некалькі дзён Розенблатт на правах гаспадара павёў прыляцеушых з Англіі «Wham!» у «Данстерыю»; кіроўны вакаліст групы Джордж Майкл заўважыў прыгожуюмаладую жанчыну у стыльнай кепачцы і вызываючых няпарных панчохах. Яшчэ да таго, як Кеймінс іх пазнаёміў, Розенблатт зразумеў, што гэтая жанчына «няўяўнага выгляду» і ёсць Мадона. Ён назваўся, прадставіў ачмурэлага Джорджа Майкла, а затым запрасіў яе зайсці да яго ў кантору з дэманстрацыйнай касетай.